Magazyn Fantastyczny

OSTATNI NUMER!

2011-03-11T03:21:00.000-08:00

OPOWIADANIA

DZIECKO Z LASU - Henryk Tur

KOSZMAR W MOR ALDE - Henryk Tur

ODGŁOSY CYTADELI - Robert Cichowlas

WIATR OD MORZA - Paweł Lach

ŚWIETLISTY - Paweł Lach

GEJSZA - Tomasz Przewoźnik

REWERS - Przemysław Wilczyński

ELFY DO GAZU - Marcin Szerenos

SCHIZMA - Tomasz Kaczmarek

MIĘSO - Tomasz Kaczmarek

PROFESOR BEST FRIEND - Wojciech Kulawski

AUTOSTOPEM PRZEZ PIEKŁO - Bartosz Czartoryski

SNY MUFO - Dariusz Barczewski

MÓJ OPIEKUN - Kazimierz Kyrcz / Łukasz Radecki

UMIERANIE Z MARIĄ - Kazimierz Kyrcz / Łukasz Radecki

100.000 B.C. - Marek Ścieszek

OSTATNIA WOJNA - Dariusz Kuśmierek

MORRIGU - Jarosław Klonowski

W SŁUSZNEJ SPRAWIE - Przemysław Wilczyński

PUBLICYSTYKA

PLIK POŻÓŁK ŁYCH PAPIERÓW- Andrzej Pilipiuk

RECENZJE

WILLA Magdaleny Zimniak- Jarosław Czechowicz

AVATAR - Anna Marzec

ZMIERZCH, ZAĆMIENIE, KSIEZYC W NOWIU - Anna Marzec

JAK WYTRESOWAĆ SMOKA - Kamil Wierzyński

JESTEM KOMUNISTYCZNĄ BABĄ! - Robert Zaręba

EFEMERYDA Roberta Cichowlasa i Kazimierza Kyrcza - Krzysztof Maciejewski

STRAŻNICY - Robert Zaręba

INCEPCJA - Robert Zaręba

DROGA - Anna Marzec

KOMIKS

MIŁOSZ: PRAWDZIWY TWARDZIEL - Miłosz Zaręba / Ryszadr Dąbrowski

MIŁOSZ: NIE FIKAJ NA STOKU - Miłosz Zaręba / Ryszadr Dąbrowski

BALLADA O JANOSIKU - Tomasz Pawlak

OKŁADKA: TOMASZ BINIEK

Jestem komunistyczną babą!

2010-12-22T03:49:00.000-08:00

Powieść „Jestem komunistyczną babą!” Danu Lungu można określić mianem rumuńskiego „Przeminęło z wiatrem”, w której stary porządek świata zastępuje nowy, zaś wczorajsi beneficjenci w nowej rzeczywistości padają ofiarą ekonomicznego i społecznego regresu.

Bohaterka i jednocześnie narratorka powieści, Emilia Apostoae, wykorzystała szansę, jaką stworzył jej komunizm i z wiejskiej dzierlatki ugniatającej gołymi stopami kiziak (gnój), awansowa w okolice komunistycznej rumuńskiej klasy średniej. Z wiejskiej chaty bez elektryczności i kanalizacji przeniosła się do miasta, do mieszkania zakładowego ze wszelkimi wygodami, zaś darmową harówkę ponad siły na wsi zastąpiła dobrze płatną pracą w miejskim zakładzie wytwarzającym produkty na eksport (dzięki temu zarabiała dwa razy więcej niż inni robotnicy, co mniej więcej odpowiadało pensji kierownika działu). Na tle powszechnej biedy była wiec osobą zamożną i ustosunkowaną. Dzięki rozległym koneksjom wśród sobie podobnych, bez trudu zdobywała żywność i deficytowe wytwory współczesnej cywilizacji. Stać ją było na fryzjera, wykształcenie córki, drogie ubrania, enerdowskie kosmetyki, etc.

Mało efektywny system komunistycznej gospodarki sprzyjał bumelanctwu, złodziejstwu, bylejakości, kombinatorstwu, z których to atrybutów Emilia umiejętnie korzystała i za które nikt nie ponosił odpowiedzialności, oprócz samego systemu rzecz jasna, który z tych i wielu innych przyczyn nieuchronnie zmierzał ku zagładzie.

Kiedy dopełniła się ustrojowa apokalipsa zamknięto nierentowne zakłady, likwidując przy okazji miejsce pracy naszej bohaterki i skazując ją na egzystencję w biedzie i niedostatku. Emilia, podobnie jak panowie byłych niewolników, nie może odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Jej spryt, ambicja, zapał, odwaga i pracowitość, dzięki którym w czasach komunizmu dokonał się jej awans społeczny, gdzieś znika. Autor nie wyjaśnia, co się z nimi stało, dlaczego w kapitalizmie bohaterce zabrakło tej odrobiny przedsiębiorczości, która popchnęła jej koleżankę do zainwestowania we własny biznes. A nowe czasy rodzą nowych bohaterów, patrzących w przyszłość, harujących od świtu do zmierzchu, którzy po całym dniu pracy padają nieprzytomni ze zmęczenia, ale szczęśliwi, gdyż wreszcie mają swój los we własnych rękach.

Zamiast tego Emilia śni o przywróceniu starego porządku. Ma świadomość, że innym wcześniej było gorzej, ale jej ocena rzeczywistości jest czysto subiektywna. Nie obchodzą ją tamci “inni”, ale sytuacja obecna, dzień dzisiejszy, w którym to ona jest tą “inną”, wegetującą na marginesie życia.

Dan Lungu stara się przedstawić obie rzeczywistości, tę sprzed i po roku 1989 w sposób wierny i obiektywny, przytaczając fakty i opisując zdarzenia z dystansem, bez nadmiernego emocjonalnego zaangażowania,. Być może to jest przyczyną, że tę niewielką objętościowo książeczkę czytałem przeszło tydzień, co kilka zdań odkładając ją i powracając myślami do wczesnej młodości, do czasów które on opisuje, a opisana przez niego rzeczywistość miejscami wiernie pokrywa się z rzeczywistością znaną mi z autopsji.

I to jest chyba największą zaletą tej książki, ów postsocjalistyczny uniwersalizm zamknięty w granicach byłej sowieckiej strefy dominacji, będący jednocześnie jej największą wadą, gdyż nie może być zrozumiały przez mieszkańców innych części świata, nie wyposażonych w zasobny bagaż wspólnych doświadczeń, niezbędnych dla prawidłowej percepcji powieści.

Pisarz miejscami ociera się o geniusz, jak choćby w scenie rozmowy obcych sobie kobiet, których wspólnym tematem jest strach przed pójściem ich pociech do czwartej klasy, „bo w niej jest przecież tyle nowych przedmiotów”. To zdumiewające, ale nigdzie indziej w literaturze nie znalazłem tego lęku ujętego w słowa, choć trauma ta towarzyszy chyba każdemu rodzicowi, bez względu na szerokość i długość geograficzna. A przecież nie od dziś wiadomo, że o wielkości pisarza świadczy umiejętność ujęcia w uporządkowane zdania tego, co nam wszystkim błąka się bezwładnie po głowach.

Robert Zaręba

Odzyskiwanie danych

2010-10-03T06:50:00.000-07:00

W związku z utratą zawartości skrzynki pocztowej proszę twóców opublikowanych w 19 numerze "MF" o ponowne nedesłanie swoich danych adresowych na adres: robertzareba@op.pl , na które mogę wysłać egzemplarze autorskie.

Spis treści 19 numeru MF

2010-07-26T04:59:00.000-07:00

OPOWIADANIA

ŚWIAT STUDNI - Marcin Kreczmer

SYRENKA - Marcin M. Drews

W MOIM DOMKU - Krzysztof T. Dąbrowski

AZYL - Maciej Łoś

STRACH - Maciej Lewandowski

O TYM JAK HANS... - Paweł Lach

CZARNE WODY - Adam Marciniuk
SKÓRA - Rafał Nawrocki

UPALNE LATO - Grzegorz Kordasz

PUBLICYSTYKA

IDZIE LATO - Andrzej Pilipiuk

O DWÓCH TAKICH... część 1 - Przemysław Mazur

RECENZJE

NIECIERPIĄCE ZWŁOKI - Dawid Kain

PIERWORODNY - Anna Marzec

OKO JELENIA - Anna Marzec

SKRZYDLAK - Anna Marzec

KOSZMAR NA MIARĘ - Michał Gołębiowski

OSTATNIA AWATARA - Anna Marzec

KOMIKS W „MF”

MIŁOSZ. TRUDNE SŁOWA: RELATYWIZM - Robert Zaręba/Ryszard Dąbrowski

WYWIAD „MF”

Z Dawidem Kainem rozmawia Michał Gacek

Okładka 19 numeru "MF"

2010-06-04T08:35:00.000-07:00

Oto okładka 19 numeru "MF", który trafi do dystrybucji na początku sierpnia. Jej autorem jest Tomasz

Biniek.

18 MF już w kioskach i empikach

2010-05-14T21:44:00.000-07:00

Poniżej prezentujemy okladkę (autorstwa Krzysztofa Żyngiela) oraz spis treści 18 numeru MF. Numer trafił do dystrybucji w mijającym właśnie tygodniu.
.

OPOWIADANIA

TĘCZA ZŁOŻONOŚCI - Grzegorz Rogaczewski

BUNTOWNIK - Dariusz Barczewski

KRÓLOWA ARACHNOIDÓW - Przemysław Bielewicz

KŁOSÓWKA, TRZĘŚLICA, KOSTRZEWA - Paweł Mateja

BAZYLISZEK - Mateusz Aleksandrowicz

KRÓL I GŁUPIEC - Grzegorz Gajek

OBSERWATOR - Tomasz Kaczmarek

ZWIADOWCA - Magdalena Strzelczyk

WINDYKACJA - Piotr Orliński

PUBLICYSTYKA

DZIEJE - Andrzej Pilipiuk

DICK - PISARZ MISTYCZNY - Marcin Szerenos
DETEKTYW W PELERYNIE - Przemysław Mazur
.

RECENZJE

DREWNIANA TWIERDZA Andrzeja Pilipiuka - Anna Marzec

SIEDLISKO Łukasza Śmigla - Anna Marzec

RYDWAN BOGÓW Aleksandra Kowarza - Anna Marzec

GRA W CZERWONE Katarzyny Rygiel - Anna Marzec

HISTORIE OKUPACYJNE Zygmunta Similaka - Dominik Szcześniak
.

"Labirynty" Michał Cetnarowski - recenzja

2010-03-27T06:50:00.000-07:00

Zapraszam do lektury recenzji Labiryntów.
.

Książka Labirynty Michała Cetnarowskiego jest zbiorem opowiadań zawierającym jedenaście tekstów z gatunku fantastyki. Każdy jest odrębną i zamkniętą całością, w której bohaterowie żyjący w różnych miejscach i czasie opowiadają swoje historie. Wspólna jest im tylko jedna myśl, przesłanie, które autor chciał przekazać czytelnikom, ubierając je w różne warianty fabuły. A jest nią walka człowieka o siebie w codziennym życiu, niełatwym, bo pełnym bólu, wyrzeczeń, biedy, wojen. Złodziej i błazen w opowiadaniu Idąc w cieniu wieży ryzykuje życie, by spełnić swoje marzenia i pragnienia, a są nimi potrzeba posiadania rzeczy lepszych i pięknych.

Ziemia obiecana, Biel, tylko biel, Labirynty to opowiadania, w których bohaterowie otoczeni miłością najbliższych, wsłuchani w legendy o niezwykłych miejscach rezygnują ze swojego życia i ruszają ku nieznanemu. Znamienne jest, że autor zbioru pokazał nam ich jako postacie samotne. Ich samotność jest bardzo przejmująca, i to nie dlatego, że żyją w opuszczeniu. Wręcz przeciwnie, przy nich zawsze jest bliska osoba. Pisarz pokazuje, że człowiek, dokonując wyborów, skazany jest tylko na siebie. Całe ludzkie życie to stan chaosu, w którym człowiek musi walczyć, nie godząc się na to, co niesie mu ślepy los. Zgięty pod jego ciężarem, wciąż prze do przodu, nieustannie pokonując nowe przeszkody.

Ten tragizm ludzkiego bytu autor pięknie pokazał na przykładzie przewodnika górskiego w Biel, tylko biel, policjanta Davida Pollacka w Nexusie, Jeremiasza zabójcy w Czarnych stawach czy zrozpaczonego ojca chorej na nieuleczalną chorobę córeczki w Pieśni z doliny.

Autor Labiryntów stawia człowiekowi pomnik. Pomimo słabości ciała, przeciwności losu, uwikłania w życie codzienne, które go ogranicza i zniewala, człowiek jawi się nam jako piękna istota, która jest silna duchem, niezłomna, mająca pragnienia, podejmująca działanie nawet w obliczu niebezpieczeństw. Taki wizerunek człowieka krzepi i buduje, każe wierzyć w niego i w to, że oprócz okrucieństwa, agresji i chęci zabijania może wyzwolić w sobie to, co najlepsze, może złożyć ofiarę z siebie samego i walczyć o swoje ideały.

Styl Michała Cetnarowskiego jest bardzo charakterystyczny i na pewno nikt nie będzie miał trudności w rozpoznaniu jego utworów. Jego pisanie można porównać do obrazu zarejestrowanego kamerą filmową. Autor drobiazgowo i ze szczegółami, linijka po linijce zapisuje kartki papieru, rejestrując swoje pisarskie wizje. Stąd często jesteśmy torpedowani takimi samymi opisami, choć w różnych wariantach. Również wewnętrzny monolog i przeżycia bohaterów, na których autor się koncentruje, przedstawia w sposób, który przypomina rejestr strumienia świadomości. Nie zgadza się to z naszym własnym doświadczeniem, gdy jesteśmy podmiotami różnych uczuć i zdajemy sobie sprawę, jak w naszych umysłach kłębią się i mieszają różne emocje. Tę sztuczność i sztywność potęguje jeszcze bardziej nadmiar przenośni i porównań, które męczą, a miejscami wręcz irytują. Traci na tym przekaz i nastrój opowiadań.

Zauważyć można również pewien zabieg stylistyczny, którym pisarz nagminnie się posługuje. W większości opowiadań z uporem niczym mantrę powtarza te same zdania. Nie jest to rzecz nowa, bo stosowana przez niektórych pisarzy. Ich sens od biedy można uzasadnić w pierwszym opowiadaniu zbioru, pt. Droga na zachód, choćby dla oddania monotonii i szarości mijanego krajobrazu, ogłuszających i paraliżujących psychikę obrazów strasznych zniszczeń dokonanych przez wybuch bomby atomowej czy bezradności bohaterów wobec sytuacji. Natomiast niezrozumiałe i niepotrzebne jest stosowanie tych powtórzeń w innych opowiadaniach. A przecież widać, że Michał Cetnarowski potrafi pisać i nie musi się uciekać do takich manier. Tym bardziej że ma wspaniałą umiejętność tworzenia bardzo subtelnych scen odzwierciedlających uczucie miłości między kobietą i mężczyzną. Bez zbytecznych słów, oszczędnie opisuje intymne i delikatne sceny czułości, niemą tęsknotę postaci, ich znaczące gesty. Niewypowiedziane słowa mówią nam więcej niż mielone w kółko identyczne frazy. Wywołują aurę pięknego i cudownego uczucia miłości bohaterów, którego sami pragniemy i którego im zazdrościmy. Ten piękny nastrój uniesienia zastajemy w opowiadaniu Biel, tylko biel oraz Czarne stawy.

Anna Marzec

Opowiadania 18 numeru MF

2010-03-21T03:59:00.000-07:00

Oto spis opowiadań 18 numeru "MF", który trafi do dystrybucji w pierwszej połowie maja.

TĘCZA ZŁOŻONOŚCI - Grzegorz Rogaczewski

BUNTOWNIK - Dariusz Barczewski
KRÓLOWA ARACHNOIDÓW - Przemysław Bielewicz
KŁOSÓWKA, TRZĘŚLICA, KOSTRZEWA - Paweł Mateja
BAZYLISZEK - Mateusz Aleksandrowicz
KRÓL I GŁUPIEC - Grzegorz Gajek
OBSERWATOR - Tomasz Kaczmarek
ZWIADOWCA - Magdalena Strzelczyk
WINDYKACJA - Piotr Orliński

"Zaksięgowani" Jakub Małecki - recenzja

2010-03-18T06:02:00.000-07:00

Zapraszamy do lektury kolejnej recenzji z 17 numeru "Magazynu Fantastycznego".
.

Zaksięgowani Jakuba Małeckiego to bardzo udany zbiór opowiadań zawierających elementy z gatunku grozy i fantastyki. Niektóre pomysły są wtórne, ale większość jest oryginalna i interesująca. Bardzo plastyczne i oddziaływające na wyobraźnię opisy przyrody i krajobrazu miejskiego („oszronione palce magików”), wyróżniają się niebanalnymi porównaniami i epitetami, nienarzucającymi się grafomańskimi skojarzeniami. Autor umiejętnie buduje nastrój grozy i wpływa na nasze emocje. I nie są to uczucia strachu czy przerażenia wywołane pojawieniem się nienaturalnych i niezrozumiałych dla ludzkiego umysłu, wykraczających poza wszelkie ziemskie doświadczenie stworów, których jest dość sporo: Baba, Oko, czarty, Biały Chłopiec, król Ruger, Świetlista, itd. Nie one jednak straszą, gdyż nie towarzyszy im wrażenie realizmu, namacalności ich bytowania w ludzkim realnym świecie. Wydaje się, że zostały powołane do istnienia, by dać wyraz chorej wyobraźni zepsutego do cna człowieka, że są szeptem tkwiącego w nim zła.

Świat przedstawiony przeraża tak bardzo, bo rozpoznajemy go i odnajdujemy tam siebie samych w jego ponurej, szarej codzienności.

Większość bohaterów opowiadań to pracownicy agencji ubezpieczeniowych i korporacji finansowych, którzy nienawidzą się nawzajem, swoich przełożonych i siebie samych. Ich świat jest pełen wrogości, współzawodnictwa, zawiści i zazdrości. Autor przedstawił ich jako ludzi odrażających, bez kręgosłupa moralnego, zaniedbanych, często z nadwagą, objadających się tłustymi kurczakami z KFC, niemających osobistego życia lub niepotrafiących go sensownie urządzić. Pracują ponad miarę w totalnym zakłamaniu, oszukując i wykorzystując innych. Poraża brzydota ich codziennego życia, niezrozumienie otaczającego ich świata i zagubienie się w nim człowieka (Król Ruger na zbutwiałym tronie, Nic, Oko, Warszawa, Wybór). Możemy tylko ze smutkiem, przygnębieniem i rezygnacją przyglądać się ich egzystencji, której z pewnością nie chcielibyśmy być uczestnikami.

Gdyby autor Zaksięgowanych poprzestał na tej tematyce, jego zbiór opowiadań nie wyróżniałby się niczym szczególnym. Na szczęście pisarz poszukuje odpowiedzi na dręczące człowieka problemy egzystencjalne.

Dla przeciwwagi tych mrocznych obrazów w opowiadaniach Pocałunek białego chłopca, Każdy umiera za siebie, Za godzinę powinna tu być autor przedstawia ludzi prostych, pracujących w spokoju, którzy starają się żyć w zgodzie, harmonii i miłości. Ale i tu groza życia dosięga wszystkich, gdyż dla wyroków losu nie ma podziału na lepszych i gorszy. Umiera ukochany mąż, żona, kochanek, najdroższa córeczka, giną zamordowani koledzy z pracy, syn staje się kaleką.

W zbiorze Zaksięgowani aż roi się od pytań i poruszanych ważkich problemów. Obraz współczesnego nam dnia jest czarny, wstrętny, pełen obłudnych i fałszywych ludzi. Jeśli nawet zaczynamy postrzegać potwory - ludzi, to i tak nic nie możemy na to poradzić. Jesteśmy bezsilni wobec ich potęgi, sami uwikłani w ich losy i związani z nimi niewidzialnymi więzami. Pesymizm, jaki wyziera z każdej strony książki, jest przytłaczający.

Pisarz pokazuje, że tak naprawdę nie mamy wpływu na nasze życie. Jesteśmy świadkami i uczestnikami grozy życia. Czasami wkracza w nie przypadek, coś zmienia nasze życie w sposób gwałtowny i bolesny, a my nie jesteśmy w stanie ani tego zmienić, ani zatrzymać. To „coś” jest niezrozumiałe i niewytłumaczalne, potworne, raz na zawsze zmieniające nasze życie. Tragizm jest wpisany w ludzką egzystencję i nie ma od niego ucieczki. Ludzkie życie autor przyrównuje do szachownicy, na której toczy się gra nieznanych graczy. Albo masz szczęście, albo pecha. Jesteś tylko bezbronnym i bezsilnym obserwatorem, bo człowiek nie jest w stanie sam decydować o wszystkim, a niekiedy nie ma czasu na dokonywanie wyborów. Ludzkie decyzje to tylko odruchy, przy czym świadomość tej wiedzy jest ciężarem, który przytłacza i czyni życie codzienne jeszcze trudniejszym.

W tym kontekście bardzo interesująca i przemyślana jest struktura książki, która zaczyna się opowiadaniem pod znamiennym tytułem Szach, a kończy złowróżbnie brzmiącym tekstem pt. Mat.

Wielką zaletą zbioru Małeckiego jest fakt, że książka złożona z odrębnych opowiadań, mających różnych bohaterów, tworzy zamkniętą i spójną całość, snując jednocześnie pewną opowieść filozoficzną. Pierwsze i ostatnie opowiadanie niczym klamra spinają jedną historię, którą tworzą bohaterowie opowiadań, a którą jest życie. Nieważne, czy w toku dyskusji filozoficznych poglądy autora obroniłyby się, czy też nie. Liczą się jego celne spostrzeżenia, interesujące myśli i uwagi, które wracają do nas echem i zmuszają do refleksji. To one czynią z książki ciekawą i wartościową lekturę i choć nie wnoszą do naszego życia nadziei i radości, ba, wręcz epatują smutkiem, mrokiem i przygnębieniem, to czyż nie zawierają uniwersalnych prawd o życiu?

Anna Marzec

Dzikus - recenzja

2010-03-11T00:15:00.000-08:00

Zapraszamy do lektury recenzji "Dzikusa" , która ukazała się w 17 numerze MF.

Czekamy na komentarze czytelników.

Dzikus D. Almonda nie jest ani opowiadaniem, ani komiksem, lecz bardzo interesującym połączeniem obu tych gatunków artystycznych. Książka zawiera jedenaście części, a każda z nich ma tytuł odpowiadający kolejnym liczbom od „Jeden”, „Dwa”, „Trzy”, itd. aż do „Jedenaście”. Niektóre zawierają tylko tekst, inne wypełniają obrazki komiksowe, jeszcze inne tekst i rysunki. Obok siebie współistnieją więc dwie warstwy: literacka i plastyczna, w czym dostrzec można analogię z komiksem, w którym słowo oddziałuje na obraz, a obraz na słowo. Tylko że tutaj warstwa plastyczna nie współtworzy sensu komiksu, ale sama jest komiksem. Przypuszczenie więc, że ten fenomen gatunkowy to jakiś metakomiks nie ma racji bytu. Wydawać by się mogło, że Dzikus ma cechy właściwe dla prekomiksu, jakim są np. Przygody Koziołka Matołka K. Makuszyńskiego i M. Walentynowicza, w którym tekst jest tak samo czytelny bez rysunków, jak rysunki bez teksu. Nie zawsze sprawdza się ta zasada w przypadku Dzikusa. W niektórych częściach komiks jest kontynuacją tekstu literackiego albo też występując samodzielnie, snuje opowieść. Może więc warto pozostać przy stwierdzeniu, że Dzikus jest niezwykłą hybrydą, której warstwa wizualna w formie komiksu w sposób znaczący podkreśla różnorodność i siłę emocji, i wartości estetycznych.

Autorem rysunków jest znany na całym świecie artysta Dave McKean. Niektóre z nich wypełniają całe strony książki, ilustrując tekst, inne przypominają kadry filmowe. Ustawione obok siebie przedstawiają tę samą postać, za każdym razem w trochę innym położeniu, co wywołuje efekt ruchu. Kadry są zaznaczone nieregularną, czarną i grubą linią lub białymi nierównymi paskami, które tworzą obramowanie rysunków. W komiksie prawie wcale nie zastosowano dymków dialogowych. Większość tekstu umieszczona została na rysunkach i swoją formą przypomina opowiadanie. Zdania są zbudowane niepoprawnie stylistycznie i gramatycznie, pełno w nich błędów ortograficznych. Celem tego zabiegu jest przekonanie czytelnika, że ich autorem jest mały chłopiec. Dużo jest zbliżeń postaci i jej anatomicznych szczegółów: ręki, oczu, twarzy, ust. Artysta nie dba o idealne wykończenie rysunków, raczej skupia się na ogólnej sylwetce postaci, lekko ją deformując. Kilkoma kreskami maluje mimikę twarzy, a jej wyraz jest tak oczywisty, że bez trudu można odczytać wszystkie emocje. Posługując się monochromatyczną kolorystyką utrzymaną w odcieniach koloru niebieskiego i zielonego, dopełnia całość, wywołując wrażenie autentyczności uczuć bohatera, dzięki czemu udaje się artystom stworzyć niepowtarzalny żałobny i pełen smutku nastrój opowieści.

Ten nastrój wywołują ból, cierpienie, poczucie niesprawiedliwości, samotność, żal i rozgoryczenie, które narastają w chłopcu Blu Bakerze po nagłej śmierci ojca. Chłopiec nie potrafi wyrazić ani opisać smutku, jaki odczuwa, mimo wielu prób podejmowanych przez szkolną psycholog.

W końcu w tajemnicy przed wszystkimi zaczyna opisywać i rysować historię małego dzikusa, który żyje głęboko w jamie pod kościołem, niedaleko miasteczka, w którym mieszka Blu z mamą i malutką siostrzyczką. Dzikus jest chłopcem, który nie umie mówić, nie wie skąd pochodzi, żyje samotnie, je to, co znajdzie, potrafi też zabić i jeść ludzkie mięso. Tylko fizycznie przypomina człowieka. Bohater komiksowy jest niczym alter ego chłopca, ucieleśnieniem jego tłumionych i niewypowiedzianych emocji i uczuć, głównie wściekłości, złości i nienawiści. Blu wykorzystuje go w świecie imaginacji do rozwiązania prawdziwych problemów szkolnych. Wszystko zaczyna się zmieniać, gdy Blu umieszcza siebie i swoją siostrę Jess w opowiadanej historii komiksowej. Dzikus zaczyna rozumieć, że świat dzieli się na ludzi dobrych i złych. Łagodnieje, uczy się mówić, doznaje radości, tkliwości, a nawet miłości. W książce bardzo wyraźnie podkreślono realność zdarzeń, konfrontując je z fikcją świata przedstawionego, którego bohaterem jest dzikus. W miarę rozwoju akcji ten zdecydowany podział dwóch światów ulega zatarciu. Świat pozoru i fantazji zaczyna przebijać do świata rzeczywistego, by w końcu wzbudzić niepewność w czytelniku i zdezorientować go w odczuciu tego, co jest realne, a co iluzoryczne. Tak się dzieje, gdy dochodzi do spotkania Blu i dzikusa w realnym świecie. Świat rzeczywisty i wyimaginowany przenikają się wzajemnie, wywołując wrażenie realności przedstawionego fikcyjnego świata. Gdy chłopiec zdaje sobie sprawę, że on i dzikus są jedną osobą, odczuwa ukojenie. Jest to moment bardzo znaczący i metaforyczny w książce, uświadamiający, że człowiek jest całością, w której kumulują się doświadczane przeżycia, oniryczne i eskapistyczne potrzeby, nieznane żądze. Ta wiedza jest ważna i istotna dla każdego człowieka, bo pozwala zrozumieć i poznać siebie.

Po latach chłopiec jest gotowy do podzielenia się ze swoją mamą historią, którą wówczas napisał i narysował. To znak, że nie ma już w nim buntu, zaś smutek nie jest tak wielki jak kiedyś.

Pomimo trudnej i przygnębiającej tematyki książki artystom udało się stworzyć piękną i wzruszającą historię, która ostatecznie napawa nadzieją i nie pozwala na pesymizm. Życie wciąż zaskakuje niezrozumiałymi i gwałtownymi wydarzeniami, które zmieniają i burzą ludzkie życie, czyniąc je nieznośnym i strasznym. Pozostaje wiara w siebie i innych ludzi, tych najbliższych i kochających, którzy z troską, wyczuciem, mądrością i miłością pomogą w trudnych chwilach.

Książka jest świetnym przykładem terapii problemów emocjonalnych i psychicznych. Własne twórcze działanie może być tym sposobem, dzięki któremu, tak jak to ma miejsce w omawianej książce, osoba uzewnętrzni emocje, by pokonać ból i znów jak mały Blu mówi - „spojrzeć przed siebie”. Już dwa i pół tysiąca lat temu starożytny filozof grecki Arystoteles mówił o oczyszczającej i terapeutycznej roli tragedii, która pozwala rozładować i oczyścić się z niektórych uczuć i emocji.

Dzikus jest również dowodem na to, jak wspaniale można połączyć opowiadanie z komiksem. Komiks jest gatunkiem artystycznym, o którym krążą różne kontrowersyjne opinie. Niektóre z nich są bolesne i niesprawiedliwe. Często rodzą się z ignorancji i niezrozumienia, nie pozwalają w pełni docenić walorów tej dziedziny sztuki. Może więc ta pozycja pozwoli uwierzyć wszystkim, którzy nieufnie i niechętnie oceniają komiks, w jego siłę wyrazu i możliwości artystyczne.

Anna Marzec

Kwalifikacje

2010-03-09T00:13:00.000-08:00

Na obecną chwilę mamy już przeczytane wszystkie teksty, które spłynęły do nas do 03.03.2010.

Większość z Was dostała już odpowiedzi, ale część (blisko 50 osób), musi jeszcze chwilę poczekać. W związku z tym, że dostajemy bardzo dużo opowiadań, musieliśmy wprowadzić dodatkowy stopień kwalifikacji. Nie ma innego wyjścia, gdyż ilość zaakceptowanych tekstów znacznie przekroczyła nasze możliwości ich publikacji (a nie ma sensu, by tekst czekał na druk kilka lat).

Dlatego z około 50 opowiadań wstępnie zakwalifikowanych do druku wybraliśmy 9 pewniaków, zaś z reszty będziemy musieli odrzucić połowę.

Ani ja, ani pani Leszczyńska nie możemy tego zrobić, ponieważ zgodnie uważamy, że każde z tych opowiadań zasługuje na publikację i w zasadzie moglibyśmy dobierać je losowo. Dlatego do pracy włączyła się kolejna osoba, od lat zajmująca się redakcją tekstów, która nam w tym pomoże.

Myślę, że do połowy marca uporamy się z tym zadaniem. Wtedy też podam spis treści 18 numeru “Magazynu Fantastycznego”.

17 numer "MF" już w kioskach i Empikach

2010-02-12T13:16:00.000-08:00

Do dystrybucji trafił 17 numer "MF".

Oto spis treści i okładka autorstwa Mariusza Gandzela.

OPOWIADANIA

WIĘZIEŃ UPADŁEGO DUCHA - Sebastian Uznański

ODŚWIEŻONY UMYSŁ - Jakub Jałowiczor

PŁASZCZYZNA STYCZNOŚCI - Piotr Iwaszkiewicz

POTWORY - Artur Wierzchowski

CICHA NOC - Wojciech Kobyliński

YORLE I SREBRNY WILK - Paweł Lach

GALAKTYCZNY ZWIAD - Damian Szymczak

PUBLICYSTYKA

ŻYJĄC W PRZYSZŁOŚCI- Andrzej Pilipiuk

PÓŹNE SNY - Maciej Pałka

ADAM WIŚNIEWSKI-SNERG - Dariusz Bitner

DETEKTYW W PELERYNIE - Przemysław Mazur

WIZJE ZAMIESZKAŁYCH ŚWIATÓW POZAZIEMSKICH - Zbigniew T. Dworak

RECENZJE

ZAKSIEGOWANI Jakuba Małeckiego - Anna Marzec

LABIRYNTY Michała Cetnarowskiego - Anna Marzec

DZIKUS Davida Almonda - Anna Marzec

OKO JELENIA Andrzeja Pilipiuka tom 1 i 2 - Anna Marzec

PREZENTACJE

DECATHEXIS Łukasza Śmigla

CITY 1 Antologia polskich opowiadań grozy

MAKABRESKI Dawid Kain

WYWIAD „MF”

DORYCH KSIĄŻEK JEST MASA z Andrzejem Pilipiukiem rozmawia Robert Zaręba

Magazyn Fantastyczny BLOG

2010-02-11T06:34:00.001-08:00

Ruszamy z nowym blogiem MF. Od tej pory wszelkie materiały dotyczące naszego magazynu będą publikowane właśnie tutaj. To nie tylko kosmetyka, o czym się niebawem przekonacie.